Professioneel tekstschrijver worstelt met tekst

3 minuten lezen


Het verhaal gaat me aan het hart. Dat doet het wel vaker, maar deze keer ben ik in actie gekomen, terwijl ik normaliter observeer. Jan Robben, misschien wel de beroemdste aardbeienteler van Nederland, kan zijn aardbeien niet kwijt. Ik heb ze nog nooit geproefd, maar hoor van iedereen dat ze zo heerlijk smaken. Nu weet ik best hoe heerlijke aardbeien smaken. Ik heb ze geproefd in Denemarken, en in Zweden. Maar nog nooit heb ik ze in Nederland kunnen kopen.

Jan Robben ken ik zo’n beetje. Ik heb hem ooit geïnterviewd voor een artikel, weliswaar over de telefoon, maar toch. En we volgen elkaar op twitter. Hebben zelfs wel eens aan elkaar getwitterd. Dan mag je toch wel zeggen dat je iemand zo’n beetje kent?

Oproep voor strawberrymob

Dan is er een oproep op twitter. Een aantal mensen organiseert een strawberrymob in Amsterdam. Daar willen ze zoveel mensen krijgen dat Jan in een keer van een heleboel aardbeien af is. De actie slaagt. Niet alleen komen er veel mensen op af en is Jan in tien minuten door zijn 400 doosjes heen.

Belangrijker nog is dat consumenten ook massaal gehoor geven aan de oproep te gaan ‘zeuren’. Zeuren om smaakvolle aardbeien, wel te verstaan, bij de min of meer vaste afnemers van de aardbeien. Er volgen krantenberichten en Vroege Vogels besteedt er aandacht aan. Een van de organisatoren, Dick Veerman, schat dat op deze manier twee miljoen mensen zijn bereikt.

Nieuwe oproep via twitter

Inmiddels is al een volgende actie ingezet omdat de productie bij Jan maar blijft toenemen en de vaste afnemer het laat afweten. Hij dreigt per dag 1200 doosjes te moeten onderspitten. Weer volgt een oproep op twitter: Kunnen we niet elke dag in een andere stad een strawberrymob organiseren?

Dat haalt zelfs mij uit mijn toeschouwersrol en ik ga proberen in Wageningen zo’n mob te organiseren. Met een bezwaard hart, want hoe krijg ik dat in godsnaam voor elkaar? Ik flans een berichtje in elkaar en mail en link het rond. Met bitter weinig respons.

Effect van socialmedia

Gelukkig komt het verlossende woord, weer via twitter. Dankzij de mobilisatie van de consumenten via de socialmedia, is er meer vraag bij de vaste afnemers en zij willen meer gaan afnemen. Meer mobs zijn niet nodig. Er komt er nog één, in Arnhem. Met een ander karakter: om de supers en de consumenten te bedanken.

Nu ik toch in beweging ben, blijf ik dat. De organisator van ‘Arnhem’ ken ik en ik vraag of ik nog kan helpen. Prompt krijg ik antwoord: wil jij een bericht schrijven om mensen te mobiliseren en om te laten weten wat er nu eigenlijk achter zit?

Schrijven en schrappen

Natuurlijk doe ik dat. Ik bel Dick Veerman, spreek Jan Robben en open een nieuw document op mijn scherm. Maar het lukt niet erg. Ik wil die boodschap overbrengen, maar het mag niet te drammerig zijn, ook niet te lang, en ik wil er wel alles in vertellen. Dat wordt schrijven en schrappen, een paar maal achter elkaar.

Op de achtergrond dringen al die andere artikelen die ik nog moet schrijven. Die moet ik eerst maar opzij zetten in mijn hoofd. En met flink ploeteren komt er uiteindelijk iets op het scherm dat ik niet gelijk weer uitwis. Met nog hulp van anderen zijn het een mooie uitnodiging en achtergrondtekst geworden, met maar een paar kleine foutjes erin. Nu maar hopen dat het andere mensen in beweging zet.