Hoe laat je een onuitwisbare indruk achter?

3 minuten lezen


Daar zit ik dan weer. Als enige met mijn enorme notitieblok op schoot. Nergens voor nodig, het is tenslotte een avond die alleen voor mijzelf is, niet voor een of andere opdrachtgever. Maar ik kan het niet laten. Als ik dan toch ergens ben wil ik schrijven. Mijn manier om aandacht te geven?

Het blijkt perfect te passen bij het onderwerp van de avond, met de wat cryptische titel: De E van aandacht. Het is een workshop voor een netwerkclub. “Alles staat na afloop op mijn site”, zegt de workshopleider, Wim Aalbers, nog. Maar niets gaat boven mijn eigen aantekeningen.

Warm gevoel

Ik schrijf dus stug mee. Over het wonderlijke fenomeen dat er mensen zijn die je een warm gevoel geven. Die mensen krijgen het voor elkaar dat je je hen herinnert en dat je een volgende keer graag weer met ze praat. Jaloersmakend. Hoe doen ze dat toch? Dat dacht Wim ook al toen hij een klein jongetje was. Toen ging het bovenal om sociale aandacht, er bij willen horen. Nu, als ondernemer, wil je graag dat mensen jouw een opdracht gunnen en het liefst weer bij jou komen voor een volgende opdracht.

Pure aandacht is schaars

Het draait om aandacht, houdt Wim ons voor. Je moet pure aandacht geven, want die is schaars.

Maar hoe doe je dat? Door eerst alles wat je afleidt uit te schakelen. “De helft van wat je afleidt komt uit je hoofd”, is nog zo’n mooie uitspraak van hem. Zet dat in de wacht, kom daar later pas op terug, anders is het af te lezen aan je non-verbale communicatie. En toon je vervolgens echt geïnteresseerd in de ander en spiegel wat de ander doet. Je voelt je namelijk lekker bij iemand die op dezelfde manier praat, loopt of zit.

Spiegelen schept een band

Het bewijs daarvoor haalt Wim uit de oefening die zijn medeworkshopleider ons laat doen. Een oefening die de meeste alleen onder luid gegiechel kunnen uitvoeren.

Eerst mogen we gewoon door elkaar heen lopen. Dat gaat nog wel. Daarna moeten we wat gek gaan lopen, met grote stappen of juist heel langzaam. Ook dat deden de meeste nog zonder morren. Er ook nog een geluid bij maken, is al een beetje eng. Maar daarna ook nog goed naar de anderen kijken en je aansluiten bij iemand die ongeveer hetzelfde deed als jij, wordt toch vooral afgeraffeld.

Toch zijn er mensen die erin slagen een partner te vinden. En dat voelt goed, rapporteren ze na afloop. Dus: iemand spiegelen schept een band. Zo ongeveer luidt de redenering. Misschien wat kort door de bocht, maar er zit toch wel wat in.

De E van aandacht

Nu weten we dus hoe we een onuitwisbare indruk kunnen maken op een ander, met de E van pure aandacht. (waarom een E is me niet duidelijk…)

Ik heb het later, bij de borrel uitgeprobeerd. Werkt het? Ik weet het niet. Voor mijn gevoel was het net als anders: leuk contact met ieder die ik spreek. Maar verder? Ik heb niet het gevoel dat ik onuitwisbaar ben. Misschien nog maar wat langer in de leer bij?